Popadający w ruinę, podominikański klasztor w Biłohirii na Podolu na Ukrainie ma szansę stać się przyjaznym domem dla opuszczonych dzieci.

Budowę klasztoru i kościoła rozpoczęto w 1612 roku, ukończono zaś – nie bez licznych przeszkód – w roku 1660. Klasztorem i parafią od początku opiekowali się dominikanie. Kościół, pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej, Wniebowzięcia Matki Bożej oraz św. Piotra i Pawła, był jednym z największych i najpiękniejszych na Podolu. Posiadał dziewięć murowanych ołtarzy oraz jeden drewniany.

W okresie zaborów władze carskie odebrały klasztor dominikanom. Świątynię zamieniono na cerkiew, natomiast w okresie władzy radzieckiej klasztor przeznaczony został na więzienie. Bezpośrednio przed oddaniem klasztoru wiernym, blisko 20 lat temu, mieściły się w nim: dom kultury, biblioteka, posterunek milicji, straż pożarna, wojskowa komisja uzupełnień, redakcja miejscowej gazety i drukarnia. Cały wystrój kościoła i klasztoru został zniszczony.

Pallotyni, którzy przejęli świątynię w 1993 roku, intensywnie remontują powierzone im budowle. Na potrzeby kultu wyremontowano jedną z naw kościoła. Z kilkutysięcznej wspólnoty katolików sprzed rozbiorów, obecnie pozostało około 40 wiernych. Tak mała parafia nie jest w stanie ani wyremontować, ani utrzymać olbrzymiego kompleksu świątynnych budynków.

Stąd, w porozumieniu z miejscową władzą, zdecydowano się na adaptację części byłych pomieszczeń klasztornych na dom dziecka. Całkowita powierzchnia pomieszczeń przeznaczonych na ten cel wynosi 560 m², co z pewnością pozwoli na zamieszkanie dziesięciorga dzieci wraz z opiekunami. Jest to liczba dzieci wskazana przez ustawodawstwo Ukrainy. Na samo utrzymanie domu dziecka lokalna władza deklaruje niezbędne środki  finansowe, ale remont – o ile klasztor nadal ma pozostać własnością wspólnoty katolickiej –  musi zostać przeprowadzony przez parafię i pallotynów. Kosztorys pierwszego etapu adaptacji wynosi 30 tysięcy euro.

Problem osieroconych i porzuconych dzieci na Ukrainie jest niestety stale aktualny. Co rok ich liczba się zwiększa. Najwięcej wśród nich jest dzieci, których rodzice są pozbawieni praw rodzicielskich oraz maluchów porzucanych tuż po urodzeniu.

Najbardziej tragiczną i skomplikowaną sytuację daje się zauważyć zwłaszcza w mniejszych prowincjonalnych miasteczkach oraz na wsiach, gdzie trafia mniej państwowych dotacji, brak jest też sponsorów, a tym samym mniej możliwości pomocy i rozwoju istniejących placówek. Wszystko to sprawia, że dzieci tam przebywające odczuwają swoją inność od reszty społeczeństwa, a ich marzenia o lepszej przyszłości pozostają tylko marzeniami.

Według ostatnich statystyk w powiecie biłohirskim jest 54 sierot oraz dzieci, których rodzice są pozbawieni praw rodzicielskich. Obecnie przebywają one w domach dziecka innych powiatów.

Możesz wspomóc ten projekt wpłacając darowiznę na konto:

PKO B.P. S.A.
44 1020 1042 0000 8802 0231 4110
Darowizna na dom dziecka

lub skorzystać z pośrednictwa DotPay:

Darowizna na adaptację pomieszczeń dawnego klasztoru na dom dziecka w Biłohirii

POSTĘP PRAC W KLASZTORZE: MONTAŻ KANALIZACJI, WODY I OGRZEWANIA